Σηκώθηκε τρεκλίζοντας απ’ το κρεβάτι. Ακόμα δεν είχε συνέλθει από το χθεσινό μεθύσι, αν και ο ύπνος βοήθησε την τάση για έμετο να ηρεμήσει. Ο άντρας, που είδε στον καθρέπτη, λίγο του έμοιαζε.
“Γαμώτο,” μονολόγησε, καθώς το ξόρκι για την πρωινή του λάτρα δεν έπιασε. Άλλη μια παρενέργεια των χθεσινών;
Πλύθηκε με μπόλικο κρύο νερό. Έπρεπε να φύγει. Ντύθηκε και έστειλε ενέργεια για να ανοίξει μια πύλη για το γραφείο του. Ένα απαλό “πουφ” με λίγο καπνό ξέφυγε από τα δάχτυλά του, που έμεινε να κοιτάζει σαν χαζός. Ξύπνησε απότομα από την συνειδητοποίηση. Κάτι πήγαινε στραβά… πολύ στραβά.
Έριξε μια ματιά από το παράθυρο του στον 89ο όροφο στους γύρω ουρανοξύστες και μετά ψηλά. Άνθρωποι εγκλωβισμένοι σε σπίτια χωρίς εξόδους κοιτούσαν μαζί του τον ουρανό. Η Σελήνη, η πηγή της μαγείας τους, είχε χαθεί.
Copyright © 2026 Konstantia Karletsa