Η Πόλη

Η Πόλη δεν κοιμάται ποτέ. Κάποτε κοιμόταν, ξυπνούσε σιγά σιγά, έπινε τον καφέ της και οργάνωνε τη μέρα της. Ξυπνούσε, κοιμόταν και πάλι ξυπνούσε. Σαν την ανάσα. Γιατί δε μπορούμε μόνο να εισπνέουμε ή μόνο να εκπνέουμε. Τα κάνουμε και τα δυο και κάπου ανάμεσα στις δυο...

Μπλε ουρανός

Αργά και μεθοδικά το πινέλο άπλωνε τα χρώματα στον καμβά. Τα δέντρα νωχελικά τέντωναν τα ξερά τους κλαδιά, το κλασικό σπιτάκι με την κεραμιδένια σκεπή ισορροπούσε το τοπίο στα δεξιά κι εγώ έψαχνα να βρω τη δική μου ισορροπία που πρόσφατα είχε διαταραχθεί. Ο χωρισμός...

Η Σελήνη

Σηκώθηκε τρεκλίζοντας απ’ το κρεβάτι. Ακόμα δεν είχε συνέλθει από το χθεσινό μεθύσι, αν και ο ύπνος βοήθησε την τάση για έμετο να ηρεμήσει. Ο άντρας, που είδε στον καθρέπτη, λίγο του έμοιαζε.  “Γαμώτο,” μονολόγησε, καθώς το ξόρκι για την πρωινή του...

Panic Room

– ΟΧΙ, είπε η μεσίτρια.  Κύριε Βασιλειάδη, δεν έπρεπε να πατήσετε αυτό το κουμπί.  Αυτό, όπως σας εξήγησα, είναι το panic room της έπαυλης.  Πρέπει να καλέσω να μας βγάλουν. Η μεσίτρια, μια νεαρή γυναίκα με ατσαλάκωτο μονόχρωμο ταγιέρ και κοκάλινα γυαλιά, έβγαλε...

Η Επιλογή

Τρέκλιζε στο βροχερό στενοσόκακο όταν ακούμπησε το χέρι στον τοίχο για να στηριχτεί και να πάρει μια ανάσα.  Ήταν λιώμα, ίσως περισσότερο από άλλες φορές.  Έριξε μια ματιά γύρω του στα αδύναμα φώτα του δρόμου και στις κάμερες ασφαλείας.  Μια του φάνηκε ότι τον...

Περί αϋπνίας

Όταν ξάπλωσα χθες βράδυ ήθελα να αφήσω πίσω μου μια γεμάτη μέρα και να χουχουλιάσω μέσα στα σκεπάσματα και στην αγκαλιά του Μορφέα. Το μυαλό μου, όμως, είχε άλλη γνώμη και έτρεχε στα συμβάντα της ημέρας που έφυγε και στις υποχρεώσεις της επόμενης. Οι φωνές του νου...